چگونه وضعیت نشستن می تواند خلق و خو و تصمیم گیری را بهبود بخشد

• ریسک پذیری به تدریج رشد می کند، نه ناگهانی- محققان از کاری استفاده کردند که شرکت‌کنندگان را ملزم می‌کرد تا بادکنک‌های مجازی را باد کنند، با هر پمپ اضافی، هم پاداش احتمالی و هم احتمال ترکیدن بالون را افزایش می‌داد. شرکت‌کنندگان می‌توانند در هر زمانی که بخواهند، بردهای خود را متوقف کرده و پس بگیرند. هر دو گروه پوسچر با پیشرفت آزمایش احتمال بیشتری برای پمپ کردن بالن‌ها پیدا کردند، اما این افزایش در گروه گسترش به طرز محسوسی تندتر بود.

این الگوی زمانی مهم است. گروه ها فقط آزمایش را با رفتارهای متفاوت شروع نکردند. در عوض، انتخاب های آنها به تدریج در تصمیم گیری های مکرر از هم دور شد. تفاوت بین گروه‌ها در میان مطالعات از نظر آماری معنی‌دار بود، و تجزیه و تحلیل دوم از چگونگی تغییر ریسک‌پذیری در طول زمان از تأثیر وضعیت بدن پشتیبانی کرد.

• ریسک بیشتر منجر به عملکرد ضعیف تر نمی شود – ریسک بیشتر منفی به نظر می رسد، اما نتایج ظریف تر بود. محققان نه تنها به بررسی اینکه شرکت‌کنندگان تا چه اندازه بادکنک‌ها را هل داده‌اند، همچنین تعداد دفعاتی که بالن‌ها می‌پریدند و شرکت‌کنندگان چقدر پول به دست آوردند، مطالعه کردند. این به آنها اجازه داد ریسک پذیری بیشتر را از بی احتیاطی ساده تشخیص دهند.

گروه گسترده در مجموع امتیاز بیشتری به دست آورد، در حالی که تعداد بادکنک های بیرون زده بین گروه ها تفاوتی نداشت. از نقطه نظر عملی، شرکت‌کنندگان عملی‌تر فقط بدون فکر کلیک نمی‌کردند. آنها ریسک بیشتری را بدون تجربه شکست‌های بیشتر انجام دادند، که نشان می‌دهد وضعیت بدن بر نحوه تعادل ریسک در مقابل پاداش تأثیر می‌گذارد.

• موقعیت واقعی گردن بیش از یک برچسب ژست ساده اهمیت دارد – نمرات خلق و خو نیز تفاوت مهمی را نشان داد. محققان یک اثر کلی واضح پیدا نکردند که در آن هرکسی که به محیط گسترده اختصاص داده شده بود، به طور خودکار احساس بهتری داشته باشد. در عوض، زاویه واقعی گردن به توضیح تغییرات در غرور کمک کرد.

زاویه گردن همچنین تغییرات در ظرفیت عاطفی را پیش بینی می کند – اساساً، شرکت کنندگان چقدر احساس مثبت یا منفی دارند. با این حال، برانگیختگی عاطفی را پیش‌بینی نمی‌کند، که نشان‌دهنده میزان فعال یا پرانرژی بودن یک فرد است، نه اینکه آیا این احساسات خوشایند یا ناخوشایند هستند.

این به شما می گوید که چرا صرفاً گفتن «بنشینید» بخشی از داستان را از دست می دهد. واکنش افراد به یک محیط فیزیکی مشابه متفاوت است. اندازه‌گیری آنچه که بدن واقعاً انجام داده است، تفاوت‌هایی را نشان می‌دهد که ممکن است برچسب اصلی ایستاده در مقابل خمیده نادیده گرفته شود.

• این اثرات زمانی باقی می ماند که مردم از این که وضعیت بدن در حال آزمایش است بی خبر بودند- اکثر شرکت‌کنندگان از اینکه آزمایش وضعیت بدنشان را تغییر می‌دهد، آگاهی کم یا اصلاً نداشتند. محققان یک گام فراتر رفتند و تجزیه و تحلیل‌های خود را تنها با استفاده از شرکت‌کنندگانی تکرار کردند که از عدم آگاهی از موقعیت تبلت در نحوه نشستنشان استفاده می‌کردند.

الگوی کلی خلق و خو و ریسک پذیری باقی ماند، اگرچه گروه کوچکتر قدرت آماری برخی مقایسه ها را کاهش داد.

این یافته ارتباط این آزمایش را در دنیای واقعی تقویت می کند. لازم نیست آگاهانه فکر کنید “من حالتی گسترده اتخاذ می کنم” تا محیط فیزیکی شما بر رفتار شما تأثیر بگذارد. محققان به طور خاص خاطرنشان می کنند که ویژگی های رایج مانند ارتفاع میز و ارگونومی صندلی می توانند از طریق این تغییرات ظریف در وضعیت بدنی بر خلق و خو یا رفتار تأثیر بگذارند.

• نتایج مفید هستند، اما هنوز برای همه به یک اندازه اعمال نمی شود – محققان چندین محدودیت را تصدیق می کنند. شرکت‌کنندگان عمدتاً از یک جمعیت دانشجویی کانادایی بودند، بیشتر آنها زنان جوان بودند، و مطالعه از قبل ثبت‌نام نشده بود، به این معنی که طراحی و تجزیه و تحلیل‌های تحقیق قبل از شروع آزمایش به‌طور رسمی به صورت عمومی ثبت نشده بود.

نویسندگان همچنین خاطرنشان می‌کنند که مطالعه وضعیت با مشکلات تکراری مواجه است، بنابراین این نتایج باید همراه با مطالعات اضافی در نظر گرفته شوند نه اینکه به تنهایی به عنوان شواهد قطعی در نظر گرفته شوند.

یک عارضه عملی دیگر وجود داشت: مردم به گونه ای دیگر خمیده می شوند. برخی از شرکت کنندگان سر خود را به سمت تبلت خم کردند، در حالی که برخی دیگر از باسن خود به جلو خم شدند. در اندازه‌گیری زاویه گردن هر دو حالت خمیده در نظر گرفته می‌شوند، اما این موقعیت‌ها لزوماً از نظر تأثیرگذاری بر شما یکسان نیستند.

1. صفحه نمایش خود را بالا ببرید تا حالت طبیعی خود را به صورت عمودی حفظ کنید – با عامل محیطی آزمایش شده در مطالعه شروع کنید: ارتفاع صفحه نمایش. اگر ساعت‌ها را جلوی رایانه می‌گذرانید، مانیتور خود را طوری قرار دهید که مجبور نباشید برای دیدن آن به طور مکرر سر خود را پایین بیاورید یا به جلو خم شوید.

پس از اینکه به کار عادی خود رسیدید، به آنچه بدن شما واقعاً انجام می دهد توجه کنید. اگر سرتان به تدریج پایین می‌آید یا بالاتنه‌تان به سمت صفحه نمایش خم می‌شود، تنظیمات شما همچنان به حالت خمیده تشویق می‌کند. آن را تا زمانی تنظیم کنید که بتوانید به راحتی به جلو نگاه کنید بدون اینکه خود را مجبور به گرفتن یک حالت سفت و سخت کنید.

2. کار با لپ‌تاپ یا تبلت را روی پاهایتان متوقف کنید — دستگاهی که بسیار پایین تر از خط دید طبیعی شما قرار دارد، شما را تشویق می کند که به پایین نگاه کنید. اگر به طور منظم روی مبل، تخت یا صندلی با دستگاه روی پاهای خود کار می کنید، آن را به سطح ثابتی ببرید که به شما امکان می دهد سر و بالاتنه خود را بیشتر صاف نگه دارید.

نیازی نیست که وضعیت بدنی خوب را به عنوان یک آزمون تمام روز قدرت اراده قرار دهید. کاری کنید که محیط فیزیکی کارهای بیشتری را برای شما انجام دهد. این مطالعه نشان داد که تغییر ارتفاع تبلت برای ایجاد تفاوت های طبیعی در نحوه قرارگیری بدن شرکت کنندگان کافی است.

3. به جای نگاه کردن به پایین، گوشی خود را در سطح چشم نگه دارید – این مطالعه ارتفاع تبلت را آزمایش کرد، اما هر بار که تلفن خود را بررسی می کنید، همین اصل اعمال می شود. با پایین نگه داشتن آن، کاری که بیشتر افراد انجام می دهند، سر خود را به جلو می اندازید و نیروی بیشتری را نسبت به حالت خنثی به گردن خود وارد می کنید. هنگامی که در حال مطالعه، پیمایش یا ارسال پیامک هستید، به جای پایین آوردن چانه، گوشی خود را تا نقطه دید خود بالا ببرید تا با آن روبرو شوید.

بهتر از این، در وهله اول زمانی را که صرف گوشی خود می کنید کاهش دهید. هر دقیقه ای که از غلت زدن غیرضروری برش می دهید، دقیقه ای است که گردن و بالاتنه شما به حالت خمیده کشیده نمی شوند. این یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای محافظت از وضعیت بدن شما است، نه با تنظیم نحوه نگه داشتن دستگاه، بلکه با برداشتن کمتر آن.

4. کل ایستگاه کاری خود را به جای تمرکز روی گردن خود تنظیم کنید – صفحه نمایش شما تنها یک بخش از معادله است. به نحوه کار میز و صندلی خود با هم نگاه کنید زیرا محققان ارتفاع میز و ارگونومی صندلی را به عنوان عوامل محیطی روزمره که بر وضعیت بدنی تأثیر می گذارند شناسایی کرده اند.

اگر پشت میز کار می‌کنید، دقیقاً همانطور که معمولاً می‌نشینید بنشینید و بدون تنظیم کردن متوجه شوید که چه اتفاقی می‌افتد. هدف شما یک «ژست قدرت» سخت و اغراق آمیز نیست. شما خواهان تنظیمی هستید که باعث شود یک موقعیت باز و راحت به طور طبیعی ایجاد شود، نه چیزی که باید آگاهانه حفظ کنید.

5. بایستید و به طور منظم از نشستن استراحت کنید – حتی با یک ایستگاه کاری که به خوبی طراحی شده است، نمی خواهید ساعت ها در یک موقعیت بنشینید. بایستید و از نشستن در طول روز به طور منظم استراحت کنید. از نقاط توقف طبیعی – پایان دادن به ایمیل، پایان دادن به مکالمه یا تکمیل یک کار – به عنوان نشانه هایی برای بلند شدن از صندلی خود استفاده کنید.

اگر پشت میز کار می کنید، به جای اینکه منتظر بمانید تا گردن یا کمرتان سفت شود، این استراحت ها را جزئی از برنامه روزانه خود قرار دهید. بایستید، کمی پیاده روی کنید و قبل از بازگشت به محل کار، بدن خود را تغییر دهید. این به بدن شما یک تنظیم مجدد ساده می دهد و از تبدیل وضعیت خوب به شکل دیگری از نشستن طولانی مدت و ایستا جلوگیری می کند.

6. هنگام خواب از ستون فقرات خود حمایت کنید – وقتی روز کاری شما تمام می شود، وضعیت بدن شما اهمیتی ندارد. وضعیت خواب شما چندین ساعت به ستون فقرات شما فرصت می دهد تا از موقعیت هایی که در طول روز اشغال می کنید بهبود یابد، بنابراین تخت خود را طوری بچینید که گردن و ستون فقرات شما به راحتی حمایت شوند. اگر به پهلو می خوابید، یک بالش بین زانوهای خود قرار دهید. اگر به پشت می خوابید، برای کاهش فشار روی ستون فقرات، پاهای خود را با گوه بلند کنید.

بالش شما هم مهم است. یک بالش گردنی که برای حمایت از انحنای طبیعی گردن شما بدون فشار دادن بیش از حد سر به جلو طراحی شده است، می تواند به شما کمک کند حالت خنثی تری در هنگام خواب داشته باشید. هدف روز و شب یکسان است: قسمت میانی خود را شکل دهید تا بدنتان با آن مبارزه نکند.