پروژسترون پایین و DHEA منجر به پسوریازیس می شود

• مطالعه نشان می دهد عدم تعادل هورمونی مداوم – جامعه شامل زنان مبتلا به پسوریازیس همسان با زنان بدون پسوریازیس بود که میانگین سنی همه آنها حدود 46 سال بود. یافته‌های متمایز این بود که زنان مبتلا به پسوریازیس پروژسترون کمتر و DHEA پایین‌تری داشتند، در حالی که استرادیول و تستوسترون بین گروه‌ها تفاوت معنی‌داری نداشتند.

• افراد مبتلا به پسوریازیس پروژسترون به میزان قابل توجهی پایین تر دارند – میانگین پروژسترون در گروه پسوریازیس 7.59 نانوگرم در میلی لیتر در مقایسه با 9.4 نانوگرم در میلی لیتر در گروه کنترل بود.² این بزرگترین و از نظر آماری پایدارترین تفاوت در مطالعه بود. پروژسترون به آرام کردن سیستم ایمنی بدن شما کمک می کند، بنابراین وقتی کاهش می یابد، مسیرهای التهابی شما سخت تر و بیشتر می شوند.

• سطح DHEA نیز کاهش یافته است – DHEA – هورمونی که از انعطاف‌پذیری متابولیک، انعطاف‌پذیری و تعادل ایمنی پشتیبانی می‌کند – در زنان مبتلا به پسوریازیس 144.9 میکروگرم در دسی‌لیتر اندازه‌گیری شد، در حالی که گروه کنترل به طور متوسط 150.7 میکروگرم در دسی‌لیتر بود. این تفاوت کمتر از 4 درصد و از نظر آماری معنی دار است. DHEA بر نحوه برخورد بدن شما با استرس و التهاب تأثیر می گذارد.

• چگونه پروژسترون و DHEA بر ایمنی تأثیر می گذارد – پروژسترون سلول های ایمنی التهابی را تعدیل می کند و مسیرهای بیش فعالی که پلاک را به حرکت در می آورند را کند می کند. هنگامی که سطوح کاهش می یابد، سیستم ایمنی شما واکنش پذیرتر می شود و پوست شما با قرمزی، خارش و تجدید سریع سلول واکنش نشان می دهد. DHEA به سازگاری با استرس کمک می کند، بنابراین سطوح پایین تر شما را در برابر التهاب ناشی از استرس، کمبود خواب یا تغییرات هورمونی آسیب پذیرتر می کند.

• تغییرات هورمونی نشان دهنده یک واکنش زنجیره ای بیولوژیکی قابل پیش بینی است. هنگامی که پروژسترون نسبت به استروژن کاهش می یابد، نسبت شما تغییر می کند – به این معنی که بدن شما اثرات استروژن را شدیدتر احساس می کند، حتی اگر سطح استروژن شما طبیعی باشد. این تغییر حساسیت ایمنی را افزایش می دهد، التهاب را تقویت می کند و باعث می شود علائم پسوریازیس راحت تر از بین برود. DHEA پایین با تضعیف مقاومت متابولیک شما در برابر استرس، اثر را تقویت می کند.

• علائمی که با آزمایشگاه های هورمونی شما مطابقت ندارند بالاخره معقول شدند – بسیاری از زنان با علائم خودایمنی استروژن “طبیعی” را در خون خود نشان می دهند، حتی اگر بدن آنها به گونه ای عمل می کند که گویی استروژن بیش از حد است. این اختلاف به این دلیل رخ می دهد که استروژن درون سلولی – استروژن ذخیره شده در بافت ها – در آزمایشگاه های استاندارد نشان داده نمی شود. این توضیح می دهد که چرا احساس می کنید علائم شما با آنچه نتایج آزمایش شما نشان می دهد هماهنگ نیست.

• نسبت پروژسترون به استروژن شما داستان واقعی را می گوید – به گفته دینکوف، تسلط استروژن به دلیل استروژن بالا نیست. این در مورد قوی بودن استروژن در مقایسه با پروژسترون است. هنگامی که پروژسترون کاهش می یابد، سیگنال استروژن در بافت های شما تقویت می شود، حتی اگر سطح خون طبیعی به نظر برسد. همانطور که او خاطرنشان کرد، “آزمایش های خون برای استروژن بسیار غیرقابل اعتماد هستند” زیرا آنها قادر به اندازه گیری استروژنی که باعث التهاب در سلول های شما می شود، نیستند.

• استرس، عملکرد کم تیروئید و متابولیسم ضعیف بدن شما را به سمت التهاب بیشتر سوق می دهد. دینکوف بیان کرد که چگونه استرس مزمن، تولید کم تیروئید، و متابولیسم کند، پروژسترون و DHEA را کاهش می‌دهند و دو ترمز هورمونی قدرتمند را در بیش فعال شدن سیستم ایمنی از بین می‌برند. هنگامی که این بافرهای داخلی کاهش می یابد، حملات افزایش می یابد.

• DHEA پایین پسوریازیس را به چشم انداز خودایمنی گسترده تر مرتبط می کند – DHEA پایین در بیماری‌های خودایمنی رایج است، و مکمل‌سازی DHEA در لوپوس مورد مطالعه قرار گرفته است، جایی که مطالعات پیشرفت‌های ملایمی را در برخی اقدامات همراه با عوارض جانبی آندروژنی گزارش کرده‌اند و هیچ درمانی برای آن ایجاد نشده است. این نشان می‌دهد که عدم تعادل هورمونی یک مشکل ثانویه نیست، بلکه به طور فعال نحوه رفتار سیستم ایمنی و شدت علائم شما را شکل می‌دهد.

• الگوهای علائم در زنان نشان دهنده اثر هورمونی واضح است – جمعیت مورد بحث شامل زنان مبتلا به پسوریازیس مزمن بود که بسته به وضعیت هورمونی خود علائم متغیری را تجربه می کردند. تغییرات در استروژن و پروژسترون نه تنها بر التهاب پوست تأثیر می گذارد، بلکه چالش های عاطفی و اجتماعی این زنان را نیز تحت تأثیر قرار می دهد.

• بارداری اغلب به یک دوره طبیعی بهبودی تبدیل می شود – در طول بارداری، استروژن بسیار بالاتر می رود و این افزایش سطح اغلب منجر به تسکین علائم می شود. برخی از زنان در سه ماهه دوم یا سوم بهبودی کامل را تجربه می کنند. بارداری سیستم ایمنی را به سمت الگوی آرام‌تر و کمتر التهابی سوق می‌دهد، که توضیح می‌دهد چرا پوست شما آرام می‌شود. به خاطر داشته باشید که پروژسترون نیز در دوران بارداری به شدت افزایش می‌یابد، که حتی با افزایش استروژن، این نسبت را مطلوب نگه می‌دارد.

• فروپاشی پس از زایمان زمینه را برای شعله ور شدن شدید ایجاد می کند – پس از زایمان، استروژن به سرعت کاهش می یابد و این افت ناگهانی یکی از دلایل اصلی شعله ور شدن شدید پس از زایمان است. این دوره همچنین شامل اختلالات خواب، استرس عاطفی و ریکاوری فیزیکی است که باعث افزایش التهاب می شود. تغییرات هورمونی پس از زایمان اغلب باعث شعله ور شدن شدید می شود و این امر تأیید می کند که چرا این مرحله برای بسیاری از مادران سخت و طاقت فرسا است.

• تغییرات هورمونی بر رفاه عاطفی و اجتماعی تأثیر می گذارد – علاوه بر علائم فیزیکی، نوسانات هورمونی بر خلق و خو، تحمل استرس و تصویر بدن تأثیر می گذارد. این تغییرات احساسی با علائم پوستی در تعامل است و چرخه ای را ایجاد می کند که در آن شعله ور شدن باعث افزایش استرس و استرس افزایش التهاب می شود.

• با افزایش مدت HRT، بروز پسوریازیس به طور پیوسته افزایش می یابد. گروه پایه بدون HRT نرخ بروز 3.36 مورد در هر 1000 نفر در سال داشتند. زنانی که کمتر از دو سال از HRT استفاده می کردند به 3.75 مورد در هر 1000 نفر در سال، کسانی که HRT برای دو تا پنج سال استفاده می کردند به 4.00 مورد و زنانی که HRT برای پنج سال یا بیشتر استفاده می کردند به 4.09 رسیدند.

این افزایش تدریجی الگوی دوز-پاسخ واضحی را نشان داد، به این معنی که استفاده طولانی‌تر از HRT به طور مداوم با پیشرفت پسوریازیس بیشتر همراه بود.

• استفاده از HRT – به ویژه استفاده طولانی مدت – افزایش خطر ابتلا به پسوریازیس – پس از کنترل سن، سیگار، مصرف الکل، ورزش، شاخص توده بدنی، دیابت، فشار خون بالا و دیس لیپیدمی، این ارتباط ثابت باقی ماند. HRT طولانی مدت احتمال ابتلا به پسوریازیس را در مقایسه با زنانی که هرگز از آن استفاده نکرده بودند، 22 درصد افزایش داد. نویسندگان خاطرنشان کردند که نمی‌دانستند کدام رژیم‌های HRT خاص مورد استفاده قرار گرفته‌اند، بنابراین مطالعه نمی‌تواند رژیم‌های حاوی استروژن را از رژیم‌های دیگر جدا کند.

• هورمون درمانی سیستم ایمنی بدن شما را به گونه ای تقویت می کند که التهاب را افزایش می دهد. این مطالعه نشان داد که HRT باعث می‌شود سلول‌های ایمنی خاص – به نام سلول‌های T – سریع‌تر تکثیر شوند، که پاسخ التهابی بدن شما را تحریک می‌کند.

همچنین نشانگرهایی مانند پروتئین واکنش‌گر C را افزایش می‌دهد و یکی از مواد شیمیایی التهابی اصلی دخیل در پسوریازیس را تقویت می‌کند. وقتی همه این سیگنال‌ها به طور همزمان افزایش می‌یابند، سیستم ایمنی بدن شما «در لبه» می‌شود و احتمال ابتلا به پسوریازیس در زنانی که هورمون‌هایشان با افزایش سن در حال تغییر است، بیشتر می‌شود.

• زمان و سن بر اثرات استروژن بر بیماری های التهابی تأثیر می گذارد – استروژن بسته به مرحله زندگی اثرات ضد التهابی و پیش التهابی دارد. در زنان جوان تر، استروژن معمولاً التهاب را سرکوب می کند. اما در زنان یائسه – به ویژه در زنان بالای 58 سال در این مطالعه – استروژن تجویز شده از طریق HRT با یک محیط التهابی از قبل موجود تعامل دارد.

• نسبت پروژسترون به استروژن خود را از طریق تغییرات هدفمند سبک زندگی بهینه کنید – در مورد هورمون های زنانه، نسبت پروژسترون به استروژن یک شاخص کلیدی برای سلامت سیستم غدد درون ریز است. برای سلامتی مطلوب، این نسبت باید در حالت ایده آل بسیار بالا باشد، در محدوده 200 تا 500. نسبت کمتر از 100 به طور کلی نشان دهنده تسلط استروژن در نظر گرفته می شود، وضعیتی که با انواع مشکلات سلامتی، از جمله افزایش خطر سرطان های حساس به هورمون، مرتبط است.⁶

بسیاری از مردم فکر می کنند که سطح استروژن آنها به دلیل آزمایش خون پایین است در حالی که در واقع سطوح بالایی در اندام های خود دارند. این به این دلیل است که سطح استروژن سرم نماینده استروژن ذخیره شده در بافت ها نیست. استروژن اغلب در پلاسما کم اما در بافت ها زیاد است. سطح پرولاکتین به عنوان یک شاخص قابل اعتماد برای فعالیت استروژن عمل می کند زیرا استروژن به طور مستقیم غده هیپوفیز شما را برای تولید پرولاکتین تحریک می کند.

هنگامی که سطح پرولاکتین افزایش می یابد، سیگنال افزایش فعال شدن گیرنده استروژن، خواه ناشی از تولید استروژن بدن شما باشد یا قرار گرفتن در معرض محیطی با مواد شیمیایی مختل کننده غدد درون ریز (EDCs) در میکروپلاستیک ها و سایر آلاینده ها. این ارتباط به ویژه هنگامی که با عملکرد کم تیروئید همراه باشد، مهم است و پرولاکتین را به یک نشانگر مهم برای شناسایی عدم تعادل هورمونی تبدیل می کند.

• با حذف محرک های پنهان تقلید استروژن از برنامه روزانه خود، بار استروژن خود را کاهش دهید – کاهش بار کلی استروژن شما با پاک کردن بزرگترین منابعی که شما را به سمت تسلط استروژن سوق می دهند، آغاز می شود، الگویی که عمیقاً با شدت شعله ور شدن پسوریازیس مرتبط است. با حذف روغن دانه ها از رژیم غذایی خود شروع کنید زیرا حاوی اسید لینولئیک (LA) بالایی هستند که مانند استروژن در بدن شما عمل می کند و تعادل هورمونی را به هم می زند.

• از سطوح DHEA با تقویت مقاومت خود در برابر استرس حمایت کنید – اگر تحت استرس زیاد زندگی می کنید، DHEA شما به شدت کاهش می یابد و سیستم ایمنی شما قوی تر می شود. آداب و رسوم روزانه ساده ای بسازید که بار استرس شما را آرام کند: تنفس آهسته به مدت دو دقیقه و چند بار در روز، پیاده روی منظم در خارج از منزل، و یک برنامه منظم قبل از خواب. اینها مسیرهای متابولیک درگیر در تولید DHEA را تقویت می‌کنند و در نتیجه پوست آرام‌تر و محرک‌های تشنج کمتری دارند.

• بهینه سازی سطوح ویتامین D – افراد مبتلا به پسوریازیس به طور مداوم سطوح ویتامین D کمتری داشتند – به طور متوسط 6.26 نانوگرم در میلی لیتر کمتر از افراد سالم – و پلاک های سنگین تری داشتند.⁷ همان تجزیه و تحلیل چهار کارآزمایی تصادفی‌سازی شده مکمل‌های خوراکی ویتامین D را بررسی کرد و هیچ بهبود قابل توجهی در شدت پسوریازیس در 3، 6 یا 12 ماهگی مشاهده نکرد – که بخشی از دلیل این است که نور خورشید مسیر بهتری در اینجا است. قرار گرفتن ایمن در معرض نور خورشید به بازیابی سطوح کمک می کند، اما اگر هنوز روغن دانه می خورید، توجه داشته باشید که LA به راحتی اکسید می شود، در پوست شما تجمع می یابد و در صورت قرار گرفتن در معرض نور خورشید در زمان های اوج، خطر آسیب پوست را افزایش می دهد. ساعت (از 10 صبح تا 4 بعد از ظهر).

این روغن ها را حداقل شش ماه قبل از قرار گرفتن در معرض نور خورشید از رژیم غذایی خود حذف کنید. سطح ویتامین D خود را حداقل دو بار در سال آزمایش کنید و سطح بین 60 تا 80 نانوگرم در میلی لیتر (150 تا 200 نانومول در لیتر) را هدف قرار دهید. در مورد اینکه آیا این آزمایش برای شما مناسب است یا خیر، با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود صحبت کنید.

• پروژسترون طبیعی را در نظر بگیرید – پروژسترون طبیعی یکی از مؤثرترین راه‌ها برای افزایش سطح استروژن و اثرات ثابت آن است، به‌ویژه زمانی که استروژن در مقایسه با بقیه هورمون‌های شما بسیار قوی است – الگویی که به شدت با تشدید پسوریازیس مرتبط است.