ویتامین K2 – امید جدیدی برای تسکین آرتروز

• سطح GRP در آرتروز به طور قابل توجهی بالاتر است – محققان 26 بیمار مبتلا به استئوآرتریت پیشرفته (درجه 4) را که تحت عمل جراحی تعویض زانو قرار گرفتند و 31 فرد بدون استئوآرتریت را که تحت روش های مربوط به زانو برای مشکلات غیر مرتبط با غضروف قرار گرفتند، انتخاب کردند.

تجزیه و تحلیل آنها نشان داد که سطوح GRP در گروه استئوآرتریت با میانگین 419.61 نانوگرم در میلی لیتر، در مقایسه با 382.18 نانوگرم در میلی لیتر در گروه غیر استئوآرتریت، به طور قابل توجهی بالاتر بود. گروه استئوآرتریت نیز به طور متوسط ​​مسن تر بودند (حدود 62 در مقابل 48 سال)، که در تفسیر این تفاوت ها اهمیت دارد.

• سطح MGP همچنین در مفاصل استئوآرتریت افزایش می یابد – این مطالعه همچنین نشان داد که سطح MGP در بیماران مبتلا به استئوآرتریت با میانگین 67.76 نانوگرم در میلی لیتر در مقابل 53.49 نانوگرم در میلی لیتر در گروه شاهد افزایش یافته است. سطح یون کلسیم نیز در افراد مبتلا به استئوآرتریت به طور قابل توجهی بالاتر بود که نشان دهنده ارتباط احتمالی بین متابولیسم کلسیم و تحلیل مفاصل است.

• سن بر MGP تأثیر می گذارد اما بر GRP تأثیر نمی گذارد – جالب توجه است، این مطالعه یک همبستگی مثبت بین سطوح MGP و سن را شناسایی کرد و ویژگی آن را به عنوان یک نشانگر زیستی آرتروز کاهش داد. برعکس، سطوح GRP تغییرات قابل توجهی مرتبط با سن را نشان نمی دهد، که به گفته نویسندگان، GRP را به یک نشانگر بالقوه خاص تر برای این شرایط تبدیل می کند.

• GRP و MGP ممکن است به محدود کردن تجمع کلسیم کمک کنند – نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که GRP و MGP در پاسخ به سطوح بالای کلسیم در مایع سینوویال افزایش می‌یابد و این کلسیم را برای کمک به محدود کردن رسوبات معدنی ناخواسته در مفاصل، که می‌تواند به آسیب بیشتر غضروف کمک کند، متصل می‌کند.

• ویتامین K برای عملکرد GRP و MGP ضروری است – ویتامین‌های K1 و K2 برای عملکرد صحیح این پروتئین‌ها ضروری هستند (به نظر می‌رسد ویتامین K2 به ویژه برای این پروتئین‌ها در بافت‌های خارج از کبد مرتبط است) زیرا ویتامین K به آن‌ها اجازه می‌دهد تا به طور مؤثری کلسیم را متصل کنند. بدون ویتامین K کافی، توانایی GRP و MGP برای محدود کردن تجمع کلسیم می‌تواند به خطر بیفتد – فرآیندی که محققان گمان می‌کنند ممکن است به آرتروز کمک کند. با این حال، این مطالعه برجسته سطوح ویتامین K را اندازه گیری نکرد.

• ویتامین K1 در بیماران مبتلا به آرتروز کمتر است – در مطالعات مورد شاهدی کوچک، افراد مبتلا به استئوآرتریت سطح سرمی K1 کمتری در مقایسه با افراد سالم داشتند.

• K1 پلاسما پایین با محدودیت های حرکتی مرتبط است – در یک مطالعه بزرگ بر روی افراد مسن، افرادی که سطح K1 پلاسما کمتر از 0.5 نانومول در لیتر داشتند، نسبت به افرادی که 1 نانومول در لیتر یا بالاتر داشتند، بیشتر در معرض محدودیت‌های حرکتی و ناتوانی بودند. در مطالعه دیگری، K1 پلاسما بالاتر با استئوآرتریت دست کمتر تا حدود 1 نانومول در لیتر همراه بود، بدون اینکه هیچ مزیت اضافی بالاتر از این سطح مشاهده نشد.

• یک مطالعه بر روی مکمل K1 نتایج متفاوتی را نشان داد – در یک کارآزمایی بالینی تصادفی سه ساله در مورد استئوآرتریت دست، 500 میکروگرم K1 در روز تغییری در بروز کلی آرتروز دست، باریک شدن فضای مفصلی یا خار استخوانی ایجاد نکرد. با این حال، در میان شرکت‌کنندگانی که در ابتدا ویتامین K کافی نداشتند و در طول کارآزمایی به سطوح کافی رسیدند، باریک شدن فضای مفصل 47 درصد کمتر اتفاق می‌افتد.

• مصرف بیشتر ویتامین K در رژیم غذایی با استئوآرتریت شدیدتر همراه است – مطالعات مشاهده ای ارتباطی بین مصرف بیشتر ویتامین K و استئوآرتریت با شدت کمتر پیدا کرده است.

• ویتامین K2 به طور نابرابر در مفاصل در آرتروز توزیع می شود – در بیماران مبتلا به استئوآرتریت، سطوح بالاتری از K2 در قسمت خارجی مفصل زانو در مقایسه با قسمت داخلی یافت شد. با این حال، تنها یک مطالعه شامل به طور خاص توزیع K2 را در مفاصل زانو بررسی کرد.

• سطوح پایین ویتامین K1 با استئوآرتریت شدیدتر همراه است – کمی تحقیق⁵ دریافتند که 40 نفر مبتلا به استئوآرتریت زودرس زانو در مقایسه با 20 فرد سالم، سطوح پلاسمایی فیلوکینون کمتری داشتند و در طی 12 ماه، احتمال پیشرفت در سونوگرافی در افرادی که دچار کمبود بودند، دو برابر بیشتر بود.

بررسی Nutrients در خلاصه‌ای از این مطالعه خاطرنشان می‌کند: «افزایش فیلوکینون پلاسما با افزایش ضخامت غضروف داخلی مرتبط است». افراد مبتلا به کمبود ویتامین K نمرات بالاتری در مقیاس مک مستر غربی انتاریو (WOMAC) داشتند که نشان دهنده افزایش شدت بیماری است.

• ویتامین K به تنظیم کلسیفیکاسیون در غضروف مفصلی کمک می کند – ویتامین K به عنوان یک کوفاکتور برای γ-گلوتامیل کربوکسیلاز، آنزیمی که پروتئین های حاوی γ-کربوکسی گلوتامات (Gla) را فعال می کند و کلسیفیکاسیون را تنظیم می کند، عمل می کند. با فعال کردن این پروتئین‌ها، ویتامین K می‌تواند به محدود کردن تجمع نامناسب کلسیم در غضروف مفصلی کمک کند، که تصور می‌شود به تجزیه غضروف و درد مفاصل، که هر دو نشانه‌های آرتروز هستند، کمک می‌کند.

• ویتامین K از عملکرد MGP پشتیبانی می کند – ویتامین K MGP را فعال می کند که به عنوان یک مهارکننده کلسیفیکاسیون غضروفی با واسطه پروتئین مورفوژنتیک استخوان عمل می کند. از طریق این نقش، تصور می‌شود که ویتامین K کافی با محدود کردن فرآیند کلسیفیکاسیون مرتبط با استئوآرتریت، به حفظ یکپارچگی ساختاری غضروف کمک کند.

پروتئین های غنی از گلا همچنین آبشار التهابی در رده های سلولی مونوسیت را مهار می کنند، اما این عملکرد ممکن است مستقل از کربوکسیلاسیون ویتامین K باشد. نویسندگان اضافه کردند.⁶

• مصرف بیشتر ویتامین K1 با مفاصل سالم مرتبط است – محققان همچنین ارتباط قابل توجهی بین مصرف بیشتر ویتامین K1 و مفاصل سالم‌تر پیدا کردند، به طوری که افراد علائم کمتری از انحطاط مفصل، مانند حفظ بهتر عرض فضای مفصل را نشان می‌دهند – اگرچه در این مطالعه، مصرف ویتامین K به طور کلی با ناحیه خار استخوان (استئوفیت) مرتبط نبود. از آنجایی که این یافته‌ها ارتباطی دارند، پیوندی با ساختار مفاصل نشان می‌دهند، نه مدرکی مبنی بر اینکه ویتامین K آن را بهبود می‌بخشد.

• وضعیت پایین ویتامین K با آسیب بیشتر مفاصل همراه است – علاوه بر این، یافته‌ها نشان می‌دهند که وضعیت پایین ویتامین K، همانطور که توسط سطوح پلاسمایی MGP غیرفعال نشان داده می‌شود، با احتمال بیشتری از تغییرات ساختاری مفصل که در آرتروز دیده می‌شود، مانند آسیب منیسک، استئوفیت‌ها و ضایعات مغز استخوان (اگرچه درد زانو نیست) مرتبط است. این نشان می دهد که ویتامین K ناکافی ممکن است از فعال سازی مناسب MGP جلوگیری کند و به طور بالقوه باعث پیشرفت کلسیفیکاسیون شود.

• حتی کمبود ویتامین K تحت بالینی با آرتروز مرتبط است – این مطالعه به این نتیجه رسید که حتی کمبود ویتامین K تحت بالینی با ایجاد استئوآرتریت رادیوگرافی زانو و ضایعات غضروفی مرتبط است، که نشان می‌دهد این ماده مغذی در سلامت غضروف نقش دارد. بر اساس این مشاهدات، نویسنده بررسی پیشنهاد می‌کند که حفظ مصرف کافی ویتامین K یک توصیه معقول برای افراد مسن است، در حالی که اشاره می‌کند که شواهد حاصل از آزمایش‌های بالینی هنوز محدود است.⁷

• ویتامین K2 عملکرد استخوان و غضروف را بهبود می بخشد و درد مفاصل را در حیوانات کاهش می دهد – در موش های مبتلا به استئوآرتریت زانو ناشی از جراحی، ویتامین K2 مستقیماً با دوزهای 50 و 100 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن دو بار در هفته به مفصل زانو تزریق شد تا اثرات آن بر سلامت مفاصل مشاهده شود.

به موازات آن، سلول های غضروف موش با ویتامین K2 در یک محیط آزمایشگاهی کنترل شده تحت درمان قرار گرفتند تا اثرات مستقیم آن بر روی این سلول ها مشخص شود. در موش‌ها، ویتامین K2 باعث افزایش توده استخوانی و ضخامت غضروف در زانوی درمان‌شده و کاهش پاسخ درد و آسیب ساختاری شد.⁹

• ویتامین K2 به محافظت از سلول های غضروف در برابر فروپتوز کمک می کند – نتایج نشان داد که ویتامین K2 بیان GPX4 را افزایش می‌دهد، پروتئینی که از سلول‌ها در برابر فروپتوز محافظت می‌کند، نوعی مرگ برنامه‌ریزی‌شده سلولی که به تجزیه غضروف در آرتروز کمک می‌کند. با افزایش سطح GPX4، ویتامین K2 به زنده نگه داشتن سلول های غضروفی و ​​عملکرد آنها در این آزمایش ها کمک کرد.

• ویتامین K2 آسیب غضروف ناشی از التهاب را کاهش می دهد – ویتامین K2 با مهار مسیر سیگنالینگ MAPK/NFκB، که باعث التهاب و آسیب بیشتر غضروف در استئوآرتریت می شود، از غضروف در برابر تخریب بیش از حد محافظت می کند.¹⁰*

• اثرات ویتامین K2 وابسته به دوز است در این آزمایشات، دوزهای بالاتر منجر به افزایش بیشتر در بیان GPX4 و کاهش بیشتر در نشانگرهای تخریب غضروف شد.¹¹

• در سلول های غضروفی، ویتامین K2 استرس اکسیداتیو و آسیب سلولی را کاهش می دهد. این مطالعه نشان داد که تیمار ویتامین K2 با حفظ سلامت و فعال نگه داشتن سلول‌های بیشتر و همچنین کاهش سطح گونه‌های فعال اکسیژن (ROS)، که مولکول‌های مضری هستند که باعث استرس اکسیداتیو و آسیب سلولی می‌شوند، زنده ماندن سلول‌های غضروف را بهبود بخشید.

علاوه بر این، ویتامین K2 سطح مالون دی آلدئید داخل سلولی (MDA) را کاهش می دهد، نشانگر پراکسیداسیون لیپیدی، فرآیندی که به غشای سلولی آسیب می رساند.¹²

• تخم مرغ را از جوجه هایی که به درستی تغذیه شده اند انتخاب کنید – اکثر منابع تخم مرغ تجاری – حتی منابع ارگانیک آزاد – دارای سطوح بالایی از PUFA هستند زیرا از غلاتی مانند سویا و ذرت تغذیه می شوند. در حالت ایده آل، جوجه ها باید با برنج، جو و نخود خرد شده تغذیه شوند.

• تخم مرغ های تغذیه شده با PUFA کم بهتر است- من شخصاً شش زرده تخم مرغ در روز از جوجه هایی که با این رژیم تغذیه می شوند می خورم که 80٪ اسید لینولئیک کمتری نسبت به جوجه های معمولی دارند.

• چگونه زرده تخم مرغ به عنوان منبع اصلی MK-4 مقایسه می شود – در زیر مروری جامع از زرده تخم مرغ به عنوان منبع اصلی MK-4 به همراه منابع غذایی و ملاحظات اضافی ارائه شده است.

1. سبزیجات برگدار بیشتری بخورید – ویتامین K1 (فیلوکینون) در همه گیاهان فتوسنتزی یافت می شود و سبزیجات برگ سبز منبع اصلی رژیم غذایی هستند.

2. غذاهای غنی از ویتامین K2 را به رژیم غذایی خود اضافه کنید – غذاهایی که به طور طبیعی غنی از ویتامین K2 هستند، به ویژه فرم MK-7، که زیستی بیشتری دارد و مدت طولانی تری در بدن فعال می ماند، در اولویت قرار دهید. غذاهای تخمیر شده مانند ناتو قوی ترین منبع هستند که تقریباً 11 میکروگرم (میکروگرم) K2 MK-7 در هر گرم را تامین می کنند.

گزینه‌های خوب دیگر عبارتند از کلم ترش ساخته شده با باکتری‌های تولیدکننده K2 و پنیرهای خاصی مانند گودا، بری و ادام – در حالت ایده‌آل، نسخه‌های شیر خام که با مایه پنیر حیوانی ساخته می‌شوند تا نسخه‌های پاستوریزه تولید شده تجاری.سبزیجات تخمیری خانگی ساخته شده با کشت های اولیه که برای افزایش تولید K2 طراحی شده اند، تا 500 میکروگرم K2 را در هر وعده 2 اونس تامین می کنند.علاوه بر این، گوشت گاو، کره و تخم‌مرغ که با علف تغذیه می‌شوند بسیار برتر از گزینه‌های تغذیه شده با غلات هستند و سطوح بسیار بالاتری از این ماده مغذی ضروری را ارائه می‌دهند.

3. اگر رژیم غذایی شما کمبود داشته باشد، می توان از مکمل ویتامین K2 MK-7 استفاده کرد. اگر مکمل مصرف می کنید، یک دستورالعمل کلی حدود 180 میکروگرم ویتامین K2 برای هر 5000 واحد بین المللی ویتامین D3 است که مصرف می کنید.ویتامین K2 به فعال شدن پروتئین هایی کمک می کند که از رسوب کلسیم در بافت های نرم جلوگیری می کنند و فرم MK-7 به خوبی جذب می شود و نیمه عمر طولانی دارد.برای جذب بهینه، آن را با یک وعده غذایی حاوی چربی های سالم مصرف کنید.اگر از داروهای رقیق کننده خون مانند وارفارین استفاده می کنید، قبل از افزودن ویتامین K2 با پزشک خود صحبت کنید، زیرا ویتامین K می تواند بر این داروها تأثیر بگذارد و اثربخشی آنها را کاهش دهد.افراد مبتلا به بیماری هایی مانند فیبریلاسیون دهلیزی، دریچه های مکانیکی قلب، ترومبوز ورید عمقی، و چندین مورد دیگر نیز باید با پزشک خود برای تعیین مناسب بودن مکمل ویتامین K2 همکاری کنند.

4. ویتامین K2 را با ویتامین D3 و منیزیم ترکیب کنید – با ترکیب روزانه ویتامین K2 با ویتامین D3 و منیزیم گلیسینات یا مالات از متابولیسم سالم کلسیم حمایت کنید.این ترکیب به طور هم افزایی عمل می کند – ویتامین K2 به جای بافت نرم، کلسیم را به استخوان ها هدایت می کند، در حالی که ویتامین D3 به جذب آن کمک می کند.

برای تعیین دوز ایده آل منیزیم، ابتدا سیترات منیزیم مصرف کنید، به تدریج دوز خود را افزایش دهید تا زمانی که مدفوع شل داشته باشید، سپس کمی کاهش دهید – این دوز ایده آل شما است.سپس می توانید به گلیسینات یا مالات منیزیم تغییر دهید، که کمتر از سیترات منیزیم باعث ایجاد مدفوع شل می شوند.

5. روغن دانه را با چربی های سالم جایگزین کنید – روغن‌های دانه (اغلب به عنوان «روغن‌های گیاهی» به بازار عرضه می‌شوند) را از رژیم غذایی خود حذف کنید، زیرا تصور می‌شود محتوای بالای اسید لینولئیک آنها باعث التهاب می‌شود که می‌تواند به آسیب مفاصل کمک کند. سعی کنید میزان مصرف اسید لینولئیک خود را کمتر از 5 گرم در روز نگه دارید. به جای آن، جایگزین های مغذی و ضدالتهابی مانند پیه، روغنی یا کره ای را انتخاب کنید که با علف تغذیه می شود.

برای کاهش بیشتر محرک های التهابی و حمایت از فرآیندهای ترمیم طبیعی بدن خود، روی خوردن غذاهای کامل و فرآوری نشده تمرکز کنید. این تغییر از مفاصل و سلامت کلی شما حمایت می کند و نقش ویتامین K2 در تنظیم کلسیم و سلامت غضروف را تکمیل می کند.