بیماری التهابی روده با افزایش خطر اختلالات روانپزشکی همراه است

• استفاده از داروهای ضد افسردگی و داروهای ضد اضطراب سال ها قبل از شناسایی IBD بیشتر بود. افرادی که در نهایت به IBD مبتلا شدند، حتی پنج سال قبل از تشخیص بیماری روده، بیشتر از افراد مشابه از داروهای ضد افسردگی، و همچنین داروهای ضد اضطراب، خواب و آرام بخش استفاده می کردند. مصرف دارو حدود یک سال قبل از تشخیص افزایش یافت، مدت کوتاهی پس از آن به اوج خود رسید و پنج سال بعد همچنان افزایش یافت.

این افزایش در هر دسته داروهای روانپزشکی مشاهده نشد. داروهای ضدافسردگی و داروهای اضطراب، خواب و آرامبخش منجر به این الگو شدند، در حالی که داروهای ضد روان پریشی، تثبیت کننده های خلق و خو و داروهای ADHD افزایش واضحی را نشان ندادند.

• بیماری کرون ارتباط روانپزشکی قوی تری نسبت به کولیت اولسراتیو نشان می دهد – اگرچه الگوی کلی در همه اشکال IBD ظاهر می شود، محققان دریافتند که این ارتباط در افراد مبتلا به بیماری کرون و IBD طبقه بندی نشده قوی تر از افراد مبتلا به کولیت اولسراتیو است.

در طی 10 سال، تفاوت در میزان اختلالات روانپزشکی برای بیماری کرون 4.23 درصد، برای کولیت اولسراتیو 2.43 و برای IBD طبقه بندی نشده 4.69 امتیاز بود. این یک اختلال روانپزشکی اضافی برای هر 24 نفر مبتلا به بیماری کرون است، در مقایسه با یک مورد اضافی برای هر 41 نفر مبتلا به کولیت اولسراتیو و هر 21 نفر مبتلا به IBD طبقه بندی نشده.

• تغییر سن در هنگام بروز خطر روانی – بزرگسالان خطر روانپزشکی را هم قبل و هم بعد از تشخیص IBD نشان دادند، در حالی که افرادی که IBD آنها در دوران کودکی شروع شده بود، تنها پس از تشخیص افزایش واضحی را نشان دادند. با این حال، بار روانپزشکی مطلق 10 ساله در میان افراد مبتلا به IBD دوران کودکی بالاترین بود.

خطر مطلق طولانی مدت بالاتری نیز در افراد با نه سال تحصیلات یا کمتر، ویزیت های مکرر مراقبت های بهداشتی و والدینی با اختلال روانپزشکی ظاهر شد. این تفاوت ها به شناسایی گروه هایی کمک می کند که پس از تشخیص IBD مستحق توجه ویژه برای تغییرات خلقی، اضطراب یا رفتار هستند.

• سابقه خانوادگی کل رابطه را در نظر نمی گیرد – محققان به طور جداگانه 26807 فرد مبتلا به IBD را که حداقل یک خواهر یا برادر کامل بدون این بیماری داشتند مورد مطالعه قرار دادند. پس از تشخیص، 15.6 درصد از مبتلایان به IBD در مقایسه با 12.6 درصد از خواهر و برادرهای غیر IBD خود دچار اختلال روانپزشکی شدند.

مقایسه خواهر و برادر مفید است، زیرا خواهر و برادر ژن‌های زیادی و تأثیرات محیطی در اوایل زندگی مشترک دارند. این ارتباط در این مقایسه اندکی ضعیف‌تر شد، اما همچنان باقی ماند، و این نشان می‌دهد که عوامل ارثی و خانوادگی مشترک به تنهایی آنچه را که محققان مشاهده کردند، توضیح نمی‌دهند.

• تغییرات در بدن می تواند قبل از تشخیص IBD آغاز شود – این مطالعه دلیل بیولوژیکی پیوند روانپزشکی را اثبات نکرد، اما محققان چندین توضیح برای اینکه چرا این قدر زود ظاهر شد ارائه کردند. آنها به مرحله پیش بالینی اشاره کردند، دوره ای که التهاب، تغییرات میکروبی و تغییرات در سد روده در حال انجام است، حتی اگر IBD به طور رسمی تشخیص داده نشده باشد.

محققان همچنین شواهد قبلی از تغییرات در پروتئین های التهابی، افزایش نفوذپذیری روده و دیس بیوز روده را مورد بحث قرار دادند که به معنای تغییر ناسالم در جوامع میکروب های ساکن در دستگاه گوارش است. نکته مهم این است که آنها خاطرنشان کردند که تاخیر معمول بین شروع علائم و تشخیص IBD کمتر از یک سال است، و بعید است که تاخیر تشخیصی به تنهایی بتواند الگوی روانپزشکی را که سال ها زودتر شروع می شود توضیح دهد.

1. برای کاهش استرس روی روده و میتوکندری ابتدا مصرف لینولئیک اسید (LA) را کاهش دهید. LA یک چربی غیراشباع چندگانه است که در روغن دانه، غذاهای فوق فرآوری شده، آجیل و دانه ها یافت می شود. LA اضافی با تولید انرژی میتوکندریایی تداخل می کند و استرس اکسیداتیو را افزایش می دهد و محیطی را ایجاد می کند که ترمیم خود را برای روده دشوار می کند. مصرف LA خود را کمتر از 5 گرم در روز نگه دارید، در حالت ایده آل نزدیک به 2 گرم.

ابتدا روغن دانه ها و غذاهای فوق فرآوری شده را حذف کنید، سپس از چربی هایی مانند کره با علف، روغن یا پیه استفاده کنید. هنگامی که این بار را کاهش دادید، روی دریافت کربوهیدرات کافی برای حمایت از انرژی سلولی و ترمیم روده تمرکز کنید. اکثر بزرگسالان به ۲۵۰ گرم در روز از منابع غذایی کامل مانند میوه، برنج سفید، سیب زمینی و سبزیجات ریشه ای نیاز دارند.

اگر روده شما آسیب جدی دیده است، با بار فیبر سنگین شروع نکنید. کربوهیدرات های سبک تری مانند میوه های کامل و برنج سفید، همراه با غذاهای تقویت کننده روده مانند آبگوشت استخوان را انتخاب کنید. با بهبود هضم غذا، به‌تدریج غذاهای غنی از فیبر را به جای فشار دادن بیش از حد به روده‌ای که قبلاً تحریک شده است، معرفی کنید.

2. یک محیط روده بسازید که از تولید Akkermansia و بوتیرات پشتیبانی کند – Akkermansia muciniphila یک باکتری مفید روده است که به حفظ سد روده شما و یک میکروبیوم متعادل کمک می کند. در حالت ایده آل، تقریباً 3 تا 5 درصد از جمعیت میکروبی روده شما را تشکیل می دهد. بوتیرات بخش مهم دیگری از ترمیم روده است. این یک اسید چرب با زنجیره کوتاه (SCFA) است که زمانی تولید می شود که باکتری های مفید روده کربوهیدرات های خاصی را تجزیه می کنند.

مروری بر تحقیقات نشان می‌دهد که بوتیرات ممکن است به حفظ سلامت روده در IBD کمک کند—مطالعات حیوانی کاهش التهاب و یک سد روده قوی‌تر را نشان می‌دهد، اگرچه آزمایش‌های بالینی انسانی با هدف افزایش سطح بوتیرات در انسان تاکنون نتایج متفاوتی را به همراه داشته است.³

یک سد قوی‌تر به نگه داشتن باکتری‌ها و سایر مواد ناخواسته در روده کمک می‌کند، به جای اینکه اجازه دهد به بافت‌هایی که باعث تحریک پاسخ ایمنی می‌شوند، نفوذ کنند. هنگامی که دستگاه گوارش شما آنها را تحمل کرد، به تدریج غذاهایی را معرفی کنید که باکتری های خوب را تغذیه می کنند و از تولید طبیعی بوتیرات حمایت می کنند.

زغال اخته پلی فنول ها را تامین می کند، در حالی که سیر، مارچوبه، موز و تره فرنگی حاوی کربوهیدرات های قابل تخمیر هستند که میکروب های روده را تغذیه می کنند. اگر روده شما به شدت آسیب دیده است، این را به آرامی مصرف کنید. با کربوهیدرات های ملایم تر شروع کنید، سپس مصرف فیبر خود را افزایش دهید تا سلامت دستگاه گوارش شما بهبود یابد.

Akkermansia postbiotic گزینه دیگری است که برخی از افراد آن را به عنوان بخشی از یک برنامه معمول حمایت از روده در نظر می گیرند، اما قبل از افزودن یک مکمل جدید با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود صحبت کنید. ابتدا بدن خود را حدود شش ماه از روغن دانه جدا کنید. این به میتوکندری ها زمان می دهد تا بهبود یابند و در عین حال محیط روده سالم تری برای میکروب های مفید و ترکیباتی که تولید می کنند ایجاد می کند.

3. پس از آنتی بیوتیک های لازم میکروبیوم خود را بازیابی کنید – آنتی بیوتیک ها گاهی اوقات برای عفونت های باکتریایی خطرناک ضروری هستند، اما آنها کاملاً بین ارگانیسم های مضر و مفید تمایز قائل نمی شوند. این وقفه باعث تخلیه میکروبیوم شما می شود و خطر ابتلا به مشکلات گوارشی را پس از آن افزایش می دهد.

اگر به آنتی بیوتیک نیاز دارید، برخی تحقیقات نشان می دهد که Saccharomyces boulardii، یک مخمر پروبیوتیک، می تواند به بازیابی میکروب ها کمک کند و ممکن است به کاهش خطر اسهال مرتبط با آنتی بیوتیک در برخی افراد کمک کند.⁴ اگرچه جایگزینی برای راهنمایی پزشکی نیست.

هدف بزرگتر این است که از قرار گرفتن غیرضروری در معرض آنتی بیوتیک ها در حین انجام اقدامات آگاهانه برای بازیابی اکوسیستم روده خود در زمانی که درمان اجتناب ناپذیر است، اجتناب کنید. میکروبیوم شما یک اکوسیستم است و بازیابی به زمان نیاز دارد، نه یک راه حل سریع.

4. به استرس توجه کنید زیرا روده و مغز شما دائما در حال ارتباط هستند – IBD جدا از مغز و سیستم عصبی شما وجود ندارد و نتایج مطالعه این ارتباط را تقویت می کند. این مطالعه استرس روانی و اختلال در ارتباط روده و مغز را به عنوان عواملی که می تواند در ارتباط بین IBD و اختلالات روانپزشکی نقش داشته باشد، شناسایی کرد.⁵

علائم مزمن گوارشی خود نیز استرس ایجاد می کند، به خصوص زمانی که با درد شکم، حرکات غیرقابل پیش بینی روده یا ترس از دست دادن کنترل روده مواجه می شوید.

عمداً دوره های بهبودی را در روز خود بسازید. بیرون پیاده‌روی کنید، تنفس آهسته را تمرین کنید، زمان آرامی را در طبیعت بگذرانید یا فعالیت آرام‌بخش دیگری را انتخاب کنید که به‌طور قابل‌اعتمادی به بدن شما کمک می‌کند تا از حالت استرس بالا خارج شود. شما به یک روال پیچیده نیاز ندارید. حتی دوره های کوتاهی که به طور مداوم تکرار می کنید، راهی عملی برای مقابله با جنبه استرس زا ارتباط روده و مغز به شما می دهد.

اگر متوجه شدید که شعله ور شدن دستگاه گوارش به طور مداوم همراه با دوره های استرس زیاد، خواب ضعیف یا فشار عاطفی رخ می دهد، این الگو را به عنوان اطلاعات مفیدی در نظر بگیرید. آن را همراه با علائم گوارشی خود دنبال کنید تا بتوانید محرک ها را شناسایی کرده و تغییرات را زودتر انجام دهید تا اینکه منتظر بمانید تا علائم شما شدید شود.

5. ویتامین D را بهینه کنید و در حین بهبودی از پوست خود محافظت کنید – ویتامین D از تنظیم ایمنی و سلامت سد روده حمایت می کند و نور خورشید منبع ارجح است. قرار گرفتن در معرض آفتاب در ظهر، قوی ترین اشعه UVB را برای پوست شما برای تولید موثر ویتامین D به آن نیاز دارد. اگر رژیم غذایی شما دارای LA بالا بوده باشد، یک مشکل مهم در زمان بندی وجود دارد.

تا زمانی که حدود شش ماه روغن دانه را از بین نبرید، از آفتاب شدید ظهر خودداری کنید. LA در بافت‌های شما، از جمله پوست، ترکیب می‌شود، جایی که قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش استرس اکسیداتیو را افزایش می‌دهد و پوست شما را در برابر آسیب آسیب‌پذیرتر می‌کند.

پس از کاهش شدت LA، به جای جلسات طولانی مدت، به تدریج قرار گرفتن در معرض نور خورشید را افزایش دهید. هدف شما حفظ ویتامین D و انرژی سلولی در عین اجتناب از آفتاب سوختگی است. سطح ویتامین D خود را هر شش ماه یکبار آزمایش کنید تا مشخص شود که آیا در محدوده بهینه هستید یا خیر.

در مورد اینکه آیا این آزمایش برای شما مناسب است یا خیر، با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود صحبت کنید. سطح خونی بین 60 تا 80 نانوگرم در میلی لیتر (150 تا 200 نانومول در لیتر) را هدف قرار دهید. اگر ویتامین D کمی دارید، قرار گرفتن در معرض نور خورشید را تنظیم کنید یا مکمل ویتامین D3 را در نظر بگیرید.